9 i 12-14.10.2026 
VI WARSZTAT TEATRU STOP
NA JUBILEUSZU SZKOŁY PODSTAWOWEJ W SIEMYŚLU

TEATR STOP W SIEMYŚLU. HISTORIA ZATOCZYŁA KOŁO

Dziesięć lat temu Teatr STOP przygotował spektakl z okazji 70-lecia
Szkoły Podstawowej im. Noblistów Polskich w Siemyślu.
Teraz, z okazji jubileuszu 80-lecia, do współpracy
ponownie zaproszono reżysera Mirosława Glinieckiego.

Podobnie jak przed dziesięcioma laty, od początku wiadomo było,
że warsztaty zakończą się spektaklem
przygotowanym specjalnie na tę uroczystość.

Było więc konkretne zadanie. I niemałe wyzwanie!

Młodzi uczestnicy wiedzieli, na co się decydują.
Intensywne próby, odpowiedzialność za siebie i cały zespół.
A na końcu scena i publiczność.
Liczna publiczność i niełatwa przestrzeń!
A jednak dali radę!

Zajęcia odbyły się 9 oraz 12–14 października 2026 roku.
Grupa nazwała się Teatr BYĆMOŻE
Tytuł spektaklu – „Dębowy Jubileusz szkoły”

Całość koordynowała pedagog szkolna Wioletta Kowalska,
przy życzliwości pracowników szkoły i pełnym wsparciu dyrektora Zbigniewa Walkiewicza,
który również świętował swój jubileusz. 30 lat kierowania szkołą!

Warsztaty sfinansowały szkoła oraz Gminna Komisja
Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Siemyślu.

W dniu premiery sala wypełniła się widzami. Wśród publiczności znaleźli się uczniowie,
ich rodziny, nauczyciele, emerytowani pracownicy szkoły, przedstawiciele Rady Gminy
oraz wójt Marek Dołkowski, obecny na wszystkich dotychczasowych
prezentacjach warsztatowych Teatru STOP w Siemyślu.
Przybyli też absolwenci szkoły.
Niespodzianką była wizyta Julii Przytockiej, aktorki sprzed 10 lat,
obecnie studentki psychologii w Warszawie.

I zaczęło się!

Mocne sceny zespołowe.
Humor i absurd.
Groteska.
Śpiew a cappella.
Taniec.
Mnóstwo energii i teatralnego zamieszania!

Nie zabrakło lokalnych akcentów. Pojawiły się wątki związane z patronami szkoły,
niesfornymi uczniami, pracownikami, a nawet charakterystycznymi przyzwyczajeniami dyrektora.
Wszystko z humorem, przymrużeniem oka i sympatią.

Spektakl wyrastał z codzienności, z obserwacji ludzi, ich zachowań i szkolnych absurdów.
Proste dialogi, celne pointy i kontrolowany chaos nadawały scenom zawrotne tempo.

Bez deklamacji.
Bez sztucznego udawania.
Za to z emocjami i spontanicznością.

Do tego kostiumy, rekwizyty, makijaż. I gotowe!
Szkoła na chwilę stała się teatrem.

Ale choć tym razem spektakl był od początku zaplanowany i wyczekiwany,
nie był jedynym celem.

Równie ważne było to, co działo się podczas prób.
Przełamywanie niepewności, szukanie odwagi, budowanie zaufania.
Chwile, w których z pojedynczych osób rodził się zespół.

Po jednym z wcześniejszych warsztatów w Siemyślu
psycholog szkolna Anna Zajler napisała:

„Cudownie było patrzeć jak dzieci przełamują swoje lęki,
jak przełamują bariery, jak rozkwitają w swojej pewności siebie
i budują poczucie własnej wartości”.

Porównała ten proces do pielęgnowania ogrodu, w którym młodzi ludzie pozbywają się
obaw i niepewności, pozostawiając to, co w nich najpiękniejsze.

I właśnie o to chodzi w tych spotkaniach.

Choć warsztaty Teatru STOP mają podobną formułę, każdy jest inny.
Inni ludzie, inne emocje, inna energia.
Nie da się tego powtórzyć według gotowego scenariusza.

Można stworzyć warunki.
Można uruchomić wyobraźnię.
Ale cała reszta rodzi się między ludźmi.

I właśnie dlatego taki teatr ma sens.