7.08.2026
INTERAKTYWNE WARSZTATY TWÓRCZE TEATRU STOP
BOISZ SIĘ?
W KLUIBIE WOJSKOWYM 7BOW W SŁUPSKU

W WAKACJE?
TEATR STOP TEŻ MOŻE!

Latem teatr, szczególnie ten dla dzieci, ma wyjątkowo silną konkurencję:
słońce, wakacyjny plener i wszystkie przyjemności, które zachęcają do wyjścia na zewnątrz.

A jednak Klub Wojskowy 7BOW w Słupsku po raz kolejny zaprosił do siebie Teatr STOP.
Współpraca z zespołem, a przede wszystkim z jego szefem Mirosławem Glinieckim, trwa już od kilkunastu lat.

Koszalińscy aktorzy mieli poprowadzić jednodniowe, interaktywne działania twórcze z wykorzystaniem teatru i dramy. Przyjechali 7 sierpnia z programem „BOISZ SIĘ?”,
który niedawno spotkał się z bardzo dobrym przyjęciem w plenerze w Sławoborzu.

Tym razem wszystko odbywało się w sali klubowej, bez sztywnego podziału na scenę i widownię. Uczestnicy od początku obserwowali teatralne przygotowania i szybko zaczęli się w nie włączać. Pytali, pomagali, żartowali.

Nie było kurtyny ani granicy w przestrzeni, której nie można było przekroczyć.

Nie było tych, którzy tylko występują, i tych, którzy wyłącznie oglądają.

Byli za to Czarny Clown Mirek, Clown Mietek, Trąbka Waldek z muzyką graną na żywo
i dzieci, które bardzo szybko przestały być tylko widzami.

Improwizowane sceny zapraszały do działania.

Przełamywały bariery.

Były zabawne.

Zachęcały.

Dlaczego?

Bo zamiast wielu słów najważniejsze były emocje, reakcje i wspólne działanie.

Można było wejść w środek historii.

Dopowiedzieć ją po swojemu.

Zaśmiać się.

Zaproponować własne rozwiązanie.

A czasem odważyć się na coś, na co jeszcze chwilę wcześniej brakowało odwagi.

Każdy, kto chciał, mógł na moment stać się kimś innym. Ale równie ważne było to, że można było pozostać sobą.

Teatr dawał bezpieczną przestrzeń do sprawdzania emocji i reakcji. To, co na co dzień może zawstydzać

albo budzić niepewność, w teatralnej zabawie stawało się materiałem do działania.

Także strach.

Bo przecież „BOISZ SIĘ?” nie jest pytaniem, na które trzeba odpowiedzieć wyłącznie „tak” albo „nie”.

Czego się boimy?

Czy każdy boi się tego samego?

A może czasem wystarczy nazwać swój lęk, przyjrzeć mu się z bliska, trochę z niego zażartować i odkryć,
że wcale nie jest już taki wielki?

Dzieci nie otrzymywały gotowych odpowiedzi.

Mogły ich szukać razem z aktorami w zabawie, śmiechu, muzyce i wygłupach, ale także w emocjach,
które nie zawsze łatwo nazwać wprost.

I może właśnie dlatego letnia konkurencja w postaci słońca i wakacyjnego pleneru nie okazała się taka groźna.

Bo dobry teatr nie zawsze potrzebuje sceny. Nie musi też wszystkiego tłumaczyć i pouczać.

Czasem wystarczy grupa osób gotowych do zabawy, trochę wyobraźni i przestrzeni zaufania,
w której przez chwilę wszystko może się wydarzyć.