W KONARZYNACH SWOJSKO – SEZON ROZPOCZĘTY

POWRÓT
Sezon Teatru STOP znów zaczyna się na Kaszubach.
Nieprzypadkowo. W ubiegłym roku był równie przyjazny Lipusz.
W tym roku – Konarzyny.
Miejsce, do którego się nie przyjeżdża. Do którego się wraca. Bo tu teatr nie jest wydarzeniem z zewnątrz. Jest częścią miejscowej opowieści.

Od 1997 roku – z krótkimi przerwami – warsztaty wpisują się w rytm tej społeczności. Biblioteka Ośrodka Kultury,
szkoła, urząd gminy, to gospodarze, ale prawdziwym gospodarzem jest pamięć ludzi,
którzy grali, oglądali, wspomagali i powracali.

CZTERY ZIMOWE DNI
27–30 stycznia. Drugi tydzień ferii. Cztery dni pracy.
Skupienia. Śmiechu. Wysiłku, z którego rodzą się sceny.

BOK znów stał się przestrzenią prób. Dzięki pani dyrektor Eli Modrzejewskiej oraz
Kamili Milewskiej i Weronice Kozickiej można było pracować spokojnie, a między
scenami napić się kawy, herbaty, przekąsić ciastko i złapać oddech.

Pan wójt Jacek Warsiński też zaglądał na próby. Czasem wystarcza sama obecność
i krótki  dowcip.

BONIETAKI
Grupa była kameralna. Uważna. Wymagająca. Przyjęła nazwę
Teatr BONIETAKI
Powstało „Granie na zimę” – tytuł prosty, ale trafny.
Premiera: 30 stycznia, godz. 15.30.

Na scenie pojawił się absurd i humor, żywy i celny. Pod nim pulsowały
sprawy poważne: uzależnienia, agresja, władza, oszustwo, klimat.
Śmiech nie zagłuszał pytań. Raczej je stawiał.

Aktorzy – wspaniali młodzi ludzie o szczególnej wrażliwości i wyczuciu.
Pracowali intensywnie. Przychodzili codziennie, choć były ferie.
Mogli wybrać odpoczynek. Wybrali scenę. To zawsze mobilizuje reżysera.

WIDOWNIA, KTÓRĄ SIĘ PAMIĘTA
Na premierę przyszło około 60–70 osób. Mróz nie zatrzymał nikogo.
Rodzice, babcie i dziadkowie, przyjaciele. Aktorzy z Klubu Seniora, którzy grali
w konarzyńskim „Niesfornym Misterium Narodzenia” (2021).
Reżyser Mirosław Gliniecki witał niemal każdego po imieniu, bo w Konarzynach
teatr ma twarze. Tu role nie znikają wraz z kurtyną.

Jedna z pań powiedziała cicho:
„Jak ja lubię te występy”.
To zdanie podsumowuje wszystko.

NAJMŁODSZY WIDZ
Na widowni siedział Ignaś – najmłodszy widz Teatru STOP.
To jego drugi spektakl. Pierwszy oglądał rok temu, jako niespełna półroczne
dziecko. Tym razem, wraz z mamą (również aktorką wcześniejszych warsztatów)
przyszedł wspierać w występie starszą siostrę. Tak oto teatr zatacza koło.

DWUDZIESTY PIERWSZY RAZ
To była XXI udokumentowana edycja warsztatów w Konarzynach.
Historia zaczęła się jednak wcześniej. Już w 1986 roku „Głos Pomorza” pisał
o programach „Teatr staropolski” i „Teatr pantomimy” (Głos Pomorza 12.12.1986).

Przez ten czas przez scenę przewinęły się dziesiątki, setki osób. Często całe rodzeństwa. Niektórzy wracali siedem, osiem razy. Dziś można mówić o pokoleniach.
Niewiele jest miejsc, gdzie teatr zostaje w pamięci tak długo.

PO WSZYSTKIM
Po premierze były białe róże, stół z poczęstunkiem. Rozmowy. Wspomnienia.
Śmiech. Uściski. Teatr znów stał się pretekstem do bycia razem.
I może właśnie dlatego w Konarzynach jest swojsko.

Warsztaty, jak co roku, finansował Urząd Gminy w Konarzynach (GKRPA).

Relacja z ostatniego XX Warsztatu w 2025 roku